Reklam

Erdem Kıralı yazdı... Galoşlar ayağımda

Erdem Kıralı yazdı... Galoşlar ayağımda
12 Ekim 2021 - 11:05
Erdem Kıralı
Galoşlar hâlâ ayağımdaydı. Hastaneden çıkmış iki üç sokak öyle sessiz yürümüştüm. Oysa ne kadar umutluydum onun yaşayacağına dair. Ameliyata girerken asansörde elimi tutuyor ve bir daha beni hiç göremeyecekmiş gibi bakıyordu. Ama bir yandan da üzülmeyeyim diye bu hazin vedasını bana belli etmemeye çabalıyordu. Şimdi o bakışlarındaki vedayı çözüyorum. O an için “Bu doktorlar beni kesip biçecek, sen de yanımda olsan keşke” bakışı sanıyordum ama şimdi anlıyorum ki; onlar veda bakışlarıymış. Kaldırımın birine çöktüm kaldım. Hastaneden çıkışımdan oraya gelip çökene kadar henüz ağlamamış olduğumu fark ettim. Ellerimle yanaklarımı yokladım; “Acaba ağladım da farkında değil miyim?” diye. Galoşları çıkardım yırtılmamasına çabalayarak, neden yırtılmasın diye çabaladıysam? Hemen sağımda duran gider ızgarasından içeri attım yırtmadan çıkardığım galoşları. Parmağımla iteledim tam içine düşsünler diye. Oturduğum kaldırımın biraz ilerisinde olan otobüs durağını ve orda bekleyen genç pembe bereli, lüle lüle uzun kızıl saçlı genç kadını fark ettim. Tanıdık bir yüzü vardı, tanıyordum onu sanki. Sanırım ızgaradan attığım galoşları görmüştü ve yaramaz bir çocukmuşum gibi bana kızgın ve eleştiren gözlerle bakıyordu. Yüreğim yanıyordu, canım acıyordu. Ama yine de o bakışlardan dolayı suçluluk hissettim. Duraktan bana doğru yavaş adımlarla gelmeye başladı. Bana atacağı o nutuğu dinlemek istemiyordum. O bana yaklaştıkça ben ızgarayı kaldırmak için yukarı asılmaya başlamıştım. “Hayır” gibilerinden kafasını sağa sola sallıyordu. O yaklaştıkça daha sert asılıyordum ızgaraya. Bir kaldırabilsem şu ızgarayı, o gidere bir ulaşabilsem. Izgara kımıldadı biraz ve o bunu fark edince “sakın” diye bağırdı. Aramızda birkaç adım kalmıştı ama ben hafif aralanan ızgarayı hâlâ tam kaldıramamıştım. Gücüm azalmıştı ve çok az aralayabildiğim ızgarayı tekrar geri bıraktım. Bırakırken serçe parmağım sıkıştı ve kısa bir çığlık attım ama kurtardım parmağımı bir şekilde sıkışmaktan. Serçe parmağımı karnıma basıp, acısını geçirmeye çabalıyordum. İki büklüm kaldırımda kıvranırken onun yanımda oturmuş beni tebessümle izlediğini gördüm.

 “Çok mu yandı canın?”
“Evet Gülizar, tüm hücrelerim acıyor sanki.”
“Ver o elini bana lütfen.”
“Yok Gülizar, benim hatam. Ben batırdım her şeyi.”
“Ver öpeyim, acısı kalmayacak.”
“Ama otobüsün geliyor. Bak farları gözüküyor.”
“Şoför bekler, beni almadan gidemez zaten.”
“Beni de alsa otobüse.”
“Almaz, alamaz. Senin durağın bu değil.”
“Ufalsam, çantana girsem. Sesim çıkmaz. Beni de götür.”
“Bu bereyi sen almıştın ilk çıktığımız gün, hatırladın mı?”
“Evet aşkım, saçların ne güzeldi böyle lüle lüle, kızıl mı kızıl.”
Gözyaşlarımı sildi avucunun içiyle. Otobüs yanımızda durmuştu ve şoför bize baktı. Tam oturduğumuz hizada duran ön kapıyı açtı ve ona seslendi; “Bakıyorum güzel saçlarınıza kavuşmuşsunuz tekrar hanımefendi?” “Evet, artık saçlarımı benden alamazlar.”
“Geç kalmasak iyi olur hanımefendi.”
Gülümseyerek kalktı kaldırımdan, otobüsün basamaklarını okula giden bir anaokulu öğrencisi heyecanıyla hızlıca çıktı ve başka hiçbir yolcunun olmadığı otobüste yeni başlayacak yolculuğunun sabırsızlığını yaşıyordu. Artık beni görmüyordu. El salladım, görmedi. Otobüs uzaklaştığında galoşların hala ayağımda olduğunu fark ettim. Ağladım, ağladım, gözyaşlarımın o ızgaradan akıp gideceği kadar ağladım.
-SON-